Op de vlucht // On the run

Op de vlucht

“Het doet pijn hier”.  Ze wijst naar een rode plek naast haar wenkbrauw.  “Als ik stress heb, altijd pijn hier. Mijn man, mijn man heeft dat gedaan.” In gebrekkig Duits vertelt ze ons over haar situatie. Uitgehuwelijkt. Twee kinderen. Na 8 jaar huwelijk besloot haar man om naar een andere vrouw te gaan. Dat pikte ze niet. Hierop volgde psychisch geweld. Ze was drie maanden zwanger toen ze op de vlucht sloeg. En nu staat ze hier.

Ze is gevonden op straat en bij ons afgezet. Met twee grote zakken in de hand en een kind op de arm staat ze in ons inloophuis. Afwachtend, onzeker en wanhopig op zoek naar een bed. Haar ogen volgen ons wantrouwig. Vanaf Bulgarije tot België is ze al op zoek naar een veilige plaats. Tot nu toe heeft ze die niet gevonden. Haar ervaring zegt haar dat ook wij haar niet zullen helpen.

Tijdens het intakegesprek met de maatschappelijk werkster blijkt dat ze inderdaad op straat leeft. Ze is ternauwernood ontsnapt aan een pooier. Mijn bewondering groeit. Wat een overlever is deze vrouw. Ze staat hier met al haar bezittingen en het enige kind dat ze mee kon nemen. Alles en tegelijkertijd niets te verliezen.

We besluiten dat ze vanavond in onze shelter blijft. De komende dagen zullen in het teken staan van rust en veiligheid. We geven haar beddengoed, handdoeken en shampoo. De volgende dag zal ze kleding voor zichzelf en haar kind krijgen. Maar eerst voedsel, een bad en een bed. Deze vrouw heeft veel hulp nodig, en we beginnen met de fysieke noden.

Moeder en kind slapen die nacht in elkaars armen. Ze hebben niets anders dan elkaar. Ik kan alleen maar raden hoe het is om zo dolende te zijn. Op zoek naar een thuis. Op zoek naar verwerking, een warme muts en sokken, naar een nieuwe toekomst. Ze is zo kwetsbaar en tegelijkertijd zo sterk. Ze weet wat ze waard is. Voor minder settelt ze niet. Dit heeft haar bijna alles gekost, maar nog steeds is ze haar wilskracht niet kwijt.

En wat zouden we haar graag een thuis bieden. Een plek om te helen, om te verwerken. Om te groeien, op te voeden en te lachen. In drie dagen tijd hebben we nauwelijks een glimlach gezien. En deze vrouw verdient het om gelukkig te zijn, net als wij.

Een paar weken later, en moeder en dochter zijn samen aan het spelen. Het kindje is de ster van onze opvang. Ze hebben beide nog vele uitdagingen te trotseren, maar ze zijn ten minste veilig.

Haar tocht is ten einde.

 

On the run

“It hurts, here”. She points at a bruise next to her eyebrow. “When I’m stressed, then pain here. My husband. He did this”. Using the few words of German she knows, she starts telling us about her situation. She was forced to marry during her adolescence. She has two children, but has only one with her now. After eight years of marriage her husband left her for another woman. She didn’t accept that. He mentally abused here. She ran. And now she is here.

She was found on the streets and brought in Cherut by a man. With only two bags and a child on her arm she enters our walk-in center. Waiting, insecure and desperately looking for a bed. Her eyes follow us a bit cynical. All the way from Bulgaria until Belgium she has been looking for a safe place. A place to stay. Until now she hasn’t found anything. Her experience tells her that we’ll turn out to be a disappointment as well.

During the intake with the social worker it becomes clear that she was actually sleeping outside. During winter, with a 2-year-old. She was almost forced to work in prostitution by a man she met in Belgium, but she managed to escape. My admiration for her is growing. What a survivor she is. Here she stands with all her belongings and the only child she has with her. Everything and yet nothing to lose.

We decide that she can stay with us. The next days will be all about safety and rest. We give her bedding, towels, shampoo; all the basics. The next day she will receive clothes for her and her child. But first of all food, a bed and a bath. She needs our help and we will start at the physical level.

Mother and child sleep in each others arms that night. They have nothing but each other. I can only guess what it’s like to be wandering like this. Searching for a home. Searching for time to heal, for warm socks, for a bright future. She is so vulnerable and yet so strong. She knows what she’s worth. She doesn’t settle for less. This flight has cost her almost everything, but she hasn’t lost her willpower.

And oh, would we love to give her a home. A place to heal, to process. To grow, to raise, to laugh. In three days we haven’t seen a single smile. And this wondering woman deserves to be happy, just like us.

A few weeks later mother and child are playing together. The little child is the star of our shelter. They both have a lot of difficulties ahead, but at least they are safe.

Her flight has come to an end.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s